Hallo allemaal. Welkom bij The Light We Carry. Ik ben brahbata, de Boeddha van het Watermantijdperk. En... ik moet eerlijk tegen jullie zijn. Ik heb drie verschillende intro's voor deze aflevering gemaakt en opgenomen. Ze voelden allemaal... verkeerd. Te gepolijst. Te ver verwijderd van wat ik eigenlijk wil zeggen. Dus ik ga gewoon praten. Want dit zijn donkere dagen. Dat voel je toch ook? In het nieuws, in de stilte tussen vrienden, in die lichte angst die in je borstkas zoemt als je je telefoon checkt. Het is zwaar.
Maar er is één ding waar ik steeds op terugkom, één gedachte die me niet loslaat. Ik ben met een reden op deze wereld geboren. Jij ook. Wij allemaal. En ik draag een licht. Het is geen schijnwerper, het is meer... het kleine vlammetje van een waakvlam. Klein, maar constant. En ik geloof dat het de hoop van de wereld is. Geen naïeve hoop. Geen wishful thinking. Maar het soort hoop dat een beslissing is. Een koppige weigering om de duisternis het laatste woord te geven.
Ik heb de laatste tijd veel nagedacht over back-up plannen. Je weet wel, voor als je hoofdplan in duigen valt. Nou, ik geloof dat de hemel... het universum, hoe je die hogere intelligentie ook wilt noemen... altijd een plan B heeft. De geschiedenis laat ons dat zien. Kijk maar terug. Geen enkele tiran, geen enkel imperium gebouwd op angst, hoe machtig ook, heeft ooit de tijd kunnen ontlopen. De tijd zelf is een vorm van gerechtigheid. Het slijt de monumenten van trots en legt de fundamenten bloot die op zand zijn gebouwd.
Er is een wet. Ouder dan welke grondwet, welke rechtbank, welk systeem van menselijke gerechtigheid dan ook. Het is de wet van oorzaak en gevolg. De Bhagavad Gita spreekt hierover op een prachtige, verwoestende manier. Er staat dat liefde... echte, onvoorwaardelijke liefde... alles oplost wat niet op haar lijkt. Denk daar eens even over na. Ze vecht niet tegen haat. Ze gaat niet in discussie met angst. Ze lost het gewoon op. Zoals zonlicht op vorst.
Dus aan degenen die de duisternis hebben verspreid. Degenen in pakken, in de directiekamers, op de podia, gehuld in hun trots en hun zekerheid... weet dit. Jullie zullen boeten. En ik zeg dat niet uit woede. Het is geen dreigement van mij. Het is gewoon... karma. De kosmos geeft altijd terug wat je geeft. Je kunt wreedheid niet uitbesteden. Je kunt hebzucht niet voor altijd verbergen in een lege vennootschap. De rekening komt op een gegeven moment. Het is de oudste wet in het boek.
Wat komt er nu? Voor ons, op dit moment? De directe weg... die is onduidelijk. Het is mistig. Ik heb geen tienpuntenplan voor wereldvrede. Maar de bestemming? Die is voor mij glashelder. Ik zie een groter geheel. Een horizon die zo ver weg is dat hij bijna moeilijk voor te stellen is. Ik heb het over een millennium. Een hoofdstuk van duizend jaar voor de mensheid, niet gebaseerd op meer technologie of meer spullen, maar op een fundament van liefde, oprecht geluk en een hoop die zo solide is... dat het aanvoelt als vertrouwen. Alsof je weet dat de zon zal opkomen.
Dus nu ga ik jullie één ding vragen. Slechts één oefening voor vandaag. Richt je gedachten. Maar niet op de angst. Voed dat monster niet. Richt je op vrede. Eerst vrede in de wereld. Stel je voor dat het een golf is, die begint waar je bent. Ga dan dieper. Die diepe, stille vrede in jezelf. De vrede die bestaat onder de zorgen, de takenlijst, het lawaai. Dat is jouw licht. Dat is je leidende vlam.
Zusters. Broeders. We moeten dit onthouden. We zijn niet gescheiden. De scheidingen zijn een illusie, een truc van het licht. De persoon met wie je het politiek oneens bent, de buurman die je niet begrijpt, de vreemdeling aan de andere kant van de wereld... we zijn één. Eén ademhaling. Eén hartslag. Eén gedeeld, kwetsbaar, prachtig experiment in bewustzijn. Als we een ander pijn doen, doen we onszelf pijn. Als we een ander opbeuren, stijgen we allemaal.
En misschien is het geen toeval dat we dit gesprek voeren nu het jaar ten einde loopt. Er hangt een bepaalde sfeer in de lucht. Je kunt het de kerstsfeer noemen, de feestdagenstemming, de simpele menselijke behoefte aan warmte in de kou. Wat het ook is... moge die ware geest – de geest van dit licht dat we met ons meedragen – alles verlichten. Je huis. Je hart. Elke schaduwrijke hoek waar we te bang voor waren om naar te kijken.
Dit gaat niet over blind optimisme. Het gaat over het kiezen van je brandstof. Je kunt op angst en woede rijden, maar die motor vervuilt en brengt je niet waar je echt heen wilt. Of je kunt rijden op die rustige, innerlijke vrede. Op liefde die oplost wat niet echt is. Het is de moeilijkere keuze, vooral nu. Maar het is de enige die ons samen vooruit helpt.
Dus vanuit mijn hart naar het jouwe, vanuit dit kleine waakvlammetje naar het jouwe... Ik wens je vrede. Echte vrede. En een heel, heel fijne kerst. Bedankt voor het luisteren. Blijf het licht dragen. Wees gezegend.
brah
